Έμμεσες πληροφορίες για την απόσταξη των στεμφύλων (δηλ. την παραγωγή τσίπουρου) παίρνουμε, μελετώντας την ιστορία των χαλκουργών.
Γιατί όταν μιλάμε για απόσταξη πρέπει να έχουμε υπ' όψη μας και τα σκεύη που είναι απαραίτητα γι’ αυτήν.
Και τα βασικά σκεύη της απόσταξης ήταν και
είναι από χαλκό.
Όπως και άλλα τεχνικά (μαστόρικα) επαγγέλματα η χαλκουργία ήταν δύναμη για μια χώρα ή περιοχή. Όλα τα μαγειρικά σκεύη της εποχής και πολλά εργαλεία ήταν από χαλκό.
Οι χαλκουργοί ανήκαν σε κλειστές συντεχνίες (σινάφια).
Τα μυστικά της τέχνης δεν έβγαιναν παραέξω.
Στα τελευταία χρόνια του Βυζαντίου, στην ηπειρωτική Ελλάδα, αναπτύσσεται η τέχνη στα Άγραφα. Μετά την άλωση όμως κι επειδή τα πράγματα δυσκόλεψαν εκεί, πολλοί τεχνίτες μεταναστεύουν. Μετακινούνται σε κοντινές πόλεις, στην αρχή στον Τίρναβο και στην Λάρισα, αργότερα στην Κοζάνη, στην Βέροια, στην Έδεσσα και στην Θεσσαλονίκη.
Στην συνέχεια στις παραδουνάβιες περιοχές, στην Κωνσταντινούπολη, στην Θράκη, στην Μικρασία. Επιλέγουν περιοχές με αστικό πληθυσμό αλλά κι εκεί όπου η αμπελοκαλλιέργεια κατείχε ένα σημαντικό μέρος της γεωργικής παραγωγής. Εκεί συναντιούνται με τους ντόπιους τεχνίτες και βελτιώνουν τις μεθόδους τους.
Ανοίγει η τέχνη. Αριστουργήματα τεχνικής και αισθητικής γεννιόνται εκείνη τη περίοδο. Στη Θεσσαλονίκη μάλιστα τούρκικα έγγραφα αναφέρουν ότι από το σύνολο των τεχνιτών που πλήρωσαν 153.280 άσπρα τα 70.000 τα πλήρωσαν οι χαλκουργοί ...!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου