Aγαπητέ κ.Δένδια - Έχω τη τιμή να σας ενημερώσω πως το γυναικείο φύλο δεν είναι εμπόρευμα, δεν είναι αντικείμενο

............για να προτείνετε εσείς σε κάποιον , δημοσίως και δη από την αίθουσα του κοινοβουλίου, με ποια θα έπρεπε να πάει για »κοκτέιλ», ορμώμενος απο το ποια θεωρείται εσείς όμορφη και ποια άσχημη, για να χρησιμοποιείτε δηλαδή εσείς το όνομά της ώστε να »διασκεδάσετε» την όποια επίθεσή σας σε κομματικό σας αντίπαλο, αποδίδοντας στις γυναίκες διακοσμητικό και χρηστικό ρόλο. Δεν

είναι έργα σεξουαλικά εκτιμήσιμα, αγαπητέ. Είναι άνθρωποι. Απίστευτο ε;

Κι όμως. Διαβάστε και λίγο Πλάτωνα, κ.Δένδια. Ειδικά τη Πολιτεία. Σε κάτι θα σας βοηθήσει. Δεν μπορεί. Το πιθανότερο είναι να σας βοηθήσει να απαλλαγείτε απο κάποια (όχι όλα) στερεότυπα που κατοικοεδρεύουν στον εγκέφαλό σας.

Μάθετε επίσης κ.Δένδια πως η Γεωργία Βασιλειάδου, ήταν μια απο τις γυναίκες που στη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου, έπαιρνε μέρος σε εκδηλώσεις για να ανυψώσει το ηθικό των στρατιωτών, που πήγαιναν στο μέτωπο. Επισκεπτόταν τις κλινικές που νοσηλεύονταν οι τραυματίες , συμμετείχε σε οργανωμένες γιορτές του στρατεύματος, ήταν ιδιαίτερα φιλάνθρωπος και σίτιζε απορους και παιδιά. 

Τι κρίμα να μη ζεί σήμερα για να σας πει πως αν ήταν διαφορετική φυσιογνωμικά, πιθανόν να μην ήταν ο ίδιος άνθρωπος. Τι κρίμα που δεν ζει για να σας φτύσει.

Ντροπή σας κ.Δένδια.

Και ζητώ συγγνώμη για το »κύριε», μπροστά από το επώνυμό σας. Εκ παραδρομής μπήκε.

Και μεταφέρετε και στην κ. Ασημακοπούλου, τα θερμά μου »συγχαρητήρια» που σας χειροκρότησε. 

Προφανώς στη ζωή της έχει μάθει να απολαμβάνει κάτι που εμείς οι υπόλοιπες γυναίκες απεχθανόμαστε: τον ρατσισμό εις βάρος του φύλου μας.

Μαρία Κυριακίδου.

-----==-----

Γεωργία Βασιλειάδου

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Γεωργία Αθανασίου. Υποχρεώθηκε να αφήσει νωρίς το σχολείο για να εργαστεί σε κατάστημα και να βοηθήσει την πολυμελή οικογένειά της, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα της κατόπιν πτώσης από άλογο, ο οποίος ήταν αξιωματικός του ιππικού .

Την πρώτη της καλλιτεχνική εμφάνιση έκανε το 1922 σαν μέλος της χορωδίας του Θεάτρου Ολύμπια, στο έργο Ερνάνη του Τζουζέπε Βέρντι, μάλλον συμπτωματικά οπότε και ξεκίνησε τις σπουδές της στην Γεννάδειο Σχολή το 1923 και κατόπιν εμφανίστηκε σε διάφορες όπερες. Εργάστηκε σε μεγάλα θεατρικά σχήματα της εποχής με τους Κυβέλη, Μαρίκα Κοτοπούλη, Δημήτρη Μυράτ, ερμηνεύοντας ποικίλους ρόλους.

Στα μέσα του 1930 αποφάσισε να σταματήσει, μετά από ένα γάμο της που υπήρξε όμως ατυχής. Στη συνέχεια γνώρισε τη Σοφία Βέμπο η οποία και της υποσχέθηκε να τη βοηθήσει. Την εποχή εκείνη, αντιλαμβανόμενος πρώτος ο Αλέκος Σακελλάριος το έμφυτο ταλέντο της στη μιμητική, της προσέφερε ένα ρόλο το 1939 στα Κορίτσια της παντρειάς, που έγινε η αφορμή για το ξεκίνημα μιας δεύτερης, αλλά περισσότερο γνωστής καριέρας - αυτή τη φορά ως κοσμαγάπητης κωμικού, της "ομορφότερης άσχημης" του ελληνικού κινηματογράφου, όπως χαρακτηρίστηκε. 

Στην εταιρεία της Φίνος Φιλμ έγιναν οι μεγάλες της επιτυχίες όπως: Η ωραία των Αθηνών, Η θεία απ΄ το Σικάγο, Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός και πολλές άλλες. Έλαβε μέρος στην τηλεοπτική σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται.

Έμενε στο Μαρούσι και είχε μια κόρη, την Φωτεινή. Πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου του 1980[1] και παραμένει ακόμα αξιαγάπητη χάρη στις ταινίες της. Κηδεύτηκε παρουσία λίγου κόσμου, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.