ΓΡΑΜΜΑ ΔΙΧΩΣ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ - Αγαπημένη Αλεξανδρούπολη

Η Πηγη Μας : Χρηστος Σταυρακουδης

Πήρα προχθές το γράμμα σου και δεν σου κρύβω ότι με ανησύχησε .Αν εξαιρέσω την κλονισμένη σου υγεία που μου είναι γνωστή τα τελευταία είκοσι χρόνια, πρώτη φορά μαθαίνω και για τις κρίσεις φοβίας που σου εκδηλώθηκαν τον τελευταίο καιρό.

Μου είναι αδύνατο να πιστέψω πως

εκείνη η δροσερή κοπέλα ,με την κορμοστασιά του φάρου και τα γαλάζια μάτια του γιαλού έχασε την χαρά της. Ανέμιζες τα μαύρα σου μαλλιά στις γειτονιές τις παλιές .Θυμάσαι.

Τσιμεντένια.....Απολλωνιάδα...........τι όμορφα χρόνια. Αγαπημένη μου σου γράφω με πόνο ψυχής. Τι σε φόβισε τόσο χαρά μου ;.

Τι σε φυλάκισε στο τσιμεντένιο σεντούκι της αδιαφορίας και της νροπής; .Ποιος φτιασίδιασε το γλυκό πρόσωπο σου με φτηνιάρικα πατσουλιά και πούδρες.;

Μου γράφεις ότι σου κλέψαν το τραγούδι σου. Αχ εκείνο το παλιό ρεμπέτικο το θυμάσαι ακόμα ;Άνοιγαν οι κυράδες τα παραθυρόφυλλα και σιγοντάρανε μαζί σου Πόσα βράδια κάτω από την Αργώ κοντά στην φωτιά δεν το σιγοτραγουδήσαμε;

Αγαπημένη μου!!! Εγώ που μεγάλωσα με την αγκαλιά και το χάδι σου, εγώ μόνο καταλαβαίνω τον καημό και την οργή σου. Όλοι αυτοί που σε εξόρισαν από την δημιουργία και την ανάπτυξη περπατάνε δίπλα μου. Τους καλημερίζω και με καλημερίζουν .Μερικούς τους φωνάζω και με τα μικρά τους ονόματα. 

Τους ψηφίζω. Αφήνω την τύχη σου σε αυτούς με τα ξύλινα κουστούμια και τα χαρτένια οράματα !!Μου είχαν πει πως θα σε φροντίσουν και εγώ τους πίστεψα. Μου παν ότι θα σε σεργιανίσουν στα πιο σοφά μονοπάτια ,με ρούχα πλουμιστά και μεταξένια. Και εγώ τους πίστεψα .Συγχωράμε καρδιά μου που σε πρόδωσα για ακόμα μια φορά .Πίστεψα ότι όλοι αυτοί σε αγάπαγαν, και θελαν μόνο το καλό σου .

Την προκοπή σου. Μα αυτοί θέλαν μόνο τα προικιά σου καλή μου. Ύπουλοι προικοθήρες σε λεηλάτησαν και συνεχίζουν να σε λεηλατούν. Ξεπουλούν σε φτηνά παζάρια διαπλοκής και συμφέροντος το αγνό σου κορμί .Βρωμίζουν την ψυχή σου και τα σεντόνια σου με ψηφοθηρικές φανφάρες , και ακάμωτα έργα. Σε ποτίζουν καθημερινά αλκοόλ και μελαγχολία για να μην αντιδράς.

Ξέρω οτι μου κρατάς κακία και μένα .

Δεν είναι πως σε ξέχασα ,αλλά τι μπορώ να κάνω και γώ; Κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια , και σε κοιτώ με θλίψη να γερνάς μέρα με την μέρα.

Θα μπορούσες μου λες να κάνεις κάτι. Σε νοιάζομαι. Μόνο αυτό μπορώ να σου προσφέρω προς το παρον. Αυτοί που σου τάξανε περισσότερα ας κάνουν το χρέος τους. Και εγώ με την σειρά μου αν μου ζητηθεί θα είμαι δίπλα τους.

Αλλά ας αφήσουμε αυτά , και ας μιλήσουμε για τον καινούρια σου καμώματα. Πολλοί μνηστήρες σου ζητούν φέτος το χέρι. Κοίτα να διαλέξεις κανά καλό παλικάρι που να το λέει η καρδιά του. Δεν είσαι πια κοριτσόπουλο να χαραμίζεσαι από δω και από κει. Με κείνον το ρημάδι τον πολιτισμό αλήθεια τι έκανες; Όλο κάτι γίνεται μου λες και όλο τίποτα. Για στρίμωξε τους μπαγάσιδες να δούμε τι θα γίνει.

Μου ζητάς να μάθεις τα δικά μου νέα. Τα ίδια αγαπημένη μου, τα ίδια!!!!!!!! Καταθέτω σπαράγματα ψυχής από δω κι από κει. Αδιόρθωτος σπάταλος.! Σε κουβαλώ πάντα πάνω μου, σε κάθε μου στίχο ,σε κάθε τραγούδι. 

Είναι αυτό που έγραφε ο Καβάφης θαρρώ. «όπου κι αν πας η πόλη θα σε ακολουθεί».Εκείνη την κόκκινη κορδέλα, που είχε πάνω της ζωγραφισμένους τους πρωινούς νοτιάδες ,την φοράς ακόμα η ξέφτισε;

ΣΕ ΦΙΛΩ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ